Ter(ror)hills Trail

76fc80e86153998346623bd0dca4f9f6870dcc7dEn ze bleven inderdaad maar komen. De een na de ander bij de Terhills Trail in Maasmechelen. Heuvels wel te verstaan. Een paar terrils had ik verwacht, maar zoveel heuvels niet. Een terril is trouwens een berg steenafval van de mijnen die hier geweest zijn. Dus lekker steil en hoog.

Vooraf had ik ook wel het parcourskaartje bestudeerd en de beschrijving gelezen. Daaruit maakte ik op dat er in het begin even een heuvel zou zitten en pas op het einde een paar grote klimmen, waaronder die over de tweelingterril. Dat het dus niet zo was is al makkelijk te raden bij het lezen van de titel van dit blogje.

Dat er hard gestart zou worden had ik wel verwacht. Ik laat na de start dus ook meteen een aantal lopers gaan. Eerst goed warm worden en gewoon genieten van het lopen in een onbekende omgeving, dat is waar ik voor gekomen ben. Het eerste stukje is vlak op een oversteek van een, niet in gebruik zijnde, spoorlijn na. Ook is het pad goed te belopen. En die enkele modderpoel kan ik makkelijk ontwijken. Om nog bijna 30 km te moeten lopen met natte voeten heb ik niet veel zin in.

Na ongeveer 2 km krijgen we even een pittige klim. Deze had ik nog wel verwacht zoals ik gezien had op het parcourskaartje. Maar het “vlakke” bos daarna blijkt toch duidelijk minder vlak te zijn. En mijn benen willen ook nog niet echt los komen. Toch is het mooi lopen in deze omgeving. Zeker nadat ik de eerste verzorgingspost voorbij ben. De afwisseling van bos en heide in een glooiend landschap is erg mooi. Het heeft wel iets weg van de Posbank en de Sallandse Heuvelrug. Nu ik ook goed warm begin te lopen gaat het meteen een stuk lekkerder.

De eerste lopers begin ik in dit deel in te halen. En dat zijn eigenlijk ook meteen de laatste lopers van de 30 km die ik bewust in kan halen. We sluiten nu namelijk weer aan bij de lopers van de 20 km. En dat is best druk op de paden. Op de smalle stukken is het vaak lastig om er voorbij te komen. Wel geeft mij dat iedere keer de tijd om weer wat te herstellen. Want in de tussenstukken maak ik toch aardig wat tempo, al is dat met de vele heuvels ook weer niet al te makkelijk.

Zo rond de 21 km sluit er een andere 30 km-loper bij mij aan. Die heeft er toch best de gang in en ik wil hem niet zomaar laten lopen. Voordat we bij de andere lopers aan sloten had ik gehoord dat ik de 6e loper was en eigenlijk heb ik verder niemand gezien die ook de 30 loopt. Die 6e plaats wil ik daarom niet al te makkelijk opgeven. Al is het geen podiumplek en loop ik voor mijn plezier, een beetje de strijd aan gaan is toch net weer wat leuker.

connecterra-geopend_100_1000x0Als we iets verderop bij de verzorgingspost aan komen stopt mijn medeloper om wat te gaan drinken. Ik heb zelf nog voldoende drinken bij me en laat deze kans dan ook niet onbenut. Alleen is dat versnellen van korte duur. De tweelingterril duikt namelijk al op. En dan blijf je toch wel even klimmen. Eerst nog hardlopend en daarna stevig wandelend. Boven mogen we met een snelle afdaling naar beneden waarna de tweede, nog iets hogere, terril beklommen mag worden. Met het zuur tot in de oksels kom ik boven en dan krijgen we weer zo’n afdaling. Alleen nu nog wat steiler en modderiger. En deze doe ik dan ook maar iets kalmer aan.

De hoogste twee terrils hebben we tenminste gehad. Alleen zijn ze een behoorlijke aanslag op mijn benen geweest. De volgende klim in het bos komt er namelijk al weer aan. En het heeft hier toch wat mistroostigs. De witte berkenbomen tussen de verdorde varens met daarboven een grijze lucht maken het nogal sinister. Het is goed dat alles nog wat opgefleurd wordt door het kleurrijke lint lopers voor mij. Al is bij de meesten hier het beste er wel van af.

Evengoed probeer ik het tempo hoog te houden. Ik wil het nu niet nog een keer laten gebeuren dat er lopers vanachter aansluiting vinden bij mij. Alleen gaan die kilometers voor mijn gevoel tergend langzaam voorbij. Dat bukken onder die omgevallen boom kan er ook nog wel even bij, dat is bijna nog het lastigst van de hele wedstrijd. En dan ben ik zo opeens toch in de laatste kilometer aanbeland. Deze is weer vlak en met een kleine versnelling kom ik over de finish. Hier blijk ik uiteindelijk als 4e binnen te komen, blijkbaar heb ik zelf nog een paar andere lopers ingehaald zonder het te merken. (Tevens ben ik 1e Nederlander achter een Belg, Amerikaan en Zwitser. Alleen hebben ze daar geen klassement voor ;-)… )

Het was toch wat zwaarder dan vooraf gedacht. Alle opeenvolgende heuvels in het bos had ik niet aan zien komen. Maar dat onbekende maakt het ook weer leuk. En het perfect uitgezette parcours en mooie omgeving zorgden er voor dat dit toch weer een heel geslaagde dag was.
Schermafbeelding 2019-12-08 om 16.42.30

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s