Graef Castricum Trail 2019

Je ga toch niet bedenken dat je om de podiumplaatsen kan gaan strijden na een dagje parcours bouwen. Dat was mijn plan ook helemaal niet. Want na een dagje met de fiets door de duinen slepen waren mijn benen toch niet helemaal fris meer. Toch liep het allemaal iets anders.

Zo sta ik op zondagochtend aan de start van de Graef Castricum Trail. Het laatste lusje van de 35 km ken ik natuurlijk van het uitpijlen, de rest van het parcours niet. Met het lopen van de 35 km kan ik dit evengoed mooi bekijken. ’s Ochtends had ik in de app ook gelezen dat er op meerdere plaatsen pijlen verdraaid of verdwenen waren. Voor het uitzetten van het parcours hadden we wel een gpx-bestand ontvangen, dus die maar aangezet in mijn horloge. Het parcours was wel gecontroleerd en gerepareerd, maar je weet het natuurlijk nooit.

GCT-logo-43Vrij snel na de start lopen we met vijf man voorop en hebben we al een gaatje geslagen. Bij het groepje zijn Willem van ’t Veer, Mohammed Mohammadi, Pim Molenaar en een voor mij onbekende loper uit Enkhuizen. De meesten ken ik dus goed en ik weet dat ze aardig door kunnen lopen. En dat doen ze ook. Zelf twijfel ik een beetje of ik mee moet blijven gaan, het kost mij toch even meer moeite vandaag.

Als na 3 kilometer een paar pijlen wel heel vreemd staan ben ik toch erg blij dat ik het gpx-bestand heb. Ik zie al snel dat er hier toch wat gesaboteerd is. Snel maak ik alles weer in orde en ga achter mijn medelopers aan. Hoewel het tempo hoog blijft begin ik nu goed warm te lopen en kan het wat makkelijker bij houden. Als de eerste heuvels zich richting Egmond aandienen moet de loper uit Enkuizen lossen en zijn we nog met z’n vieren over.

Op het strand langs Egmond is het erg druk met wandelaars. Niemand die in de gaten heeft dat er ook nog een hardloopevenement gaande is. Toch komen we er makkelijk door heen en gaan aan de noordzijde van Egmond aan Zee het strand weer af. Hier in de duinen hebben we gisteren nog het parcours uitgezet maar ’s ochtends bleek het verdwenen te zijn en is het opnieuw uitgezet. Zelfs een kwartier voordat wij kwamen is het nog eens gecontroleerd. Het is een erg leuk stuk met veel smalle paadjes en mul zand. En helaas ook veel verdraaide en uit de grond getrokken bordjes. Zo goed en kwaad als het kan zetten en draaien we ze weer goed. Hopelijk blijven ze nu lang genoeg goed staan dat onze achtervolgers ook de juiste weg vinden.

Ondertussen moet ik wel steeds weer het gaatje dicht lopen naar mijn medelopers. Iets wat mij goed lukt al beginnen mijn benen behoorlijk leeg te raken. Op het strand terug kan ik weer wat bij komen terwijl Pim nu af begint te haken. Die is nog niet hersteld van een griepje en laat ons gaan.

Aan de zuidzijde van Egmond gaan we het duin weer in. Ook hier weer een mooi smal pad met veel mul zand. Willem en vooral Mohammed houden het tempo hoog. Gelukkig staan hier de pijlen allemaal nog wel goed en hoeven we geen reparaties meer uit te voeren. Richting Egmond-Binnen worden de paden iets makkelijker en gaat het tempo nog wat omhoog waardoor Willem ons nu ook moet laten gaan. Ondanks mijn lege benen krijg ik het nog steeds voor mekaar om wel bij Mohammed te blijven. Ik weet dat hij behoorlijk hard kan lopen, in het verleden heeft hij mij vaak genoeg verslagen. Voor nu is het zaak zo lang mogelijk bij hem te blijven totdat ook ik zal moeten lossen.

Op de trappen naar het uitzichtpunt “de hoge toren”, plaatselijk ook wel bekend als “het plateau”, moet ik toch even lossen. Maar iets verderop mogen we een hoog zandduin over naar het strand en kan ik het gat dichtwandelen. Hardlopen zit er in dit mulle zand ook echt niet in.

GCT-logo-92

In de afdaling neem ik zelfs de leiding over waarna we weer een kort stukje over het strand mogen. Ik merk dat ook bij Mohammed er het beste af is want hij blijft achter mij lopen. Bij de strandafgang van de Grote Veldweg moeten we weer wandelen, beter gezegd ploeteren. Dit is de laatste zware klim en ik zie dat ik een gaatje van een meter of tien heb geslagen. Vanaf nu zijn het nog vier relatief makkelijke kilometers naar de finish. Met zijn snelheid op de weg verwacht ik niet dat ik dit gaatje vast kan houden. Mijn benen kan ik nauwelijks meer optillen. En dan is het toch een vreemde gewaarwording dat ik wel mijn snelheid vast kan houden en het gaatje zelfs groter wordt.

Gelukkig mogen we vanaf Bakkum een stuk afdalen op het fietspad langs de Zeeweg. Het laatste stuk daarna is nagenoeg vlak en ken ik goed. Hier probeer ik het tempo zo hoog mogelijk te houden en dat lijkt te lukken. In een van de laatste bochten kijk ik om en kan Mohammed niet meer zien. Dat kan twee dingen betekenen. Of hij zit echt ver achter mij of hij loopt zo dicht achter mij dat ik hem niet kan zien zonder helemaal om te draaien. Ik hou het maar op het eerste. En dan is het alleen nog de baan op naar de finish. Ik had verwacht hier direct linksaf te mogen maar het blijkt nog bijna een rondje op de baan te zijn. Die extra meters kunnen er ook nog wel bij, het gat is gelukkig groot genoeg om de winst hier te pakken. Iets waar ik vooraf geen rekening mee had gehouden maar wel erg leuk is. En dan hoef ik alleen nog maar een wiebelig blok hout op te klimmen om mijn prijs in ontvangst te nemen. En dat is met lege benen misschien nog wel het moeilijkste.

76204840_2424245871175551_1161255201449967616_o

 

2 gedachtes over “Graef Castricum Trail 2019

  1. Gefeliciteerd met de eerste plek en het goedleggen van de bordjes! Daar hadden wij als 23km lopers dan mooi profijt van. Toch ongelooflijk dat er mensen zijn die het leuk vinden de bordjes weg te halen 😡

    Liked by 1 persoon

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s