Van hardlopen knap je op…

De Duinentrail in Schoorl staat hoog in mijn lijstje met favoriete trails. En dan wil ik er ook wel het beste uit halen. Zo heb ik er de laatste weken naar toe gewerkt en de vorm leek er ook echt goed aan te komen. Tot ik mij afgelopen dinsdag toch wat grieperig voelde. Meteen maar wat rustiger aan gedaan om zo te hopen dat het niet door zou zetten. Wat naar mijn idee aardig lukte. Alleen begon ik mij zaterdag aan het eind van de middag weer behoorlijk beroerd te voelen. Het enige dat nog kon helpen was een goede nachtrust. Maar zondagochtend was ik nog verre van fit. Maar in het overslaan van de Duinentrail had ik weinig zin. De gedachte om mijn afstand om te zetten van 35 km naar 17 km is nog wel even in mij opgekomen maar dat heb ik toch niet gedaan. Gewoon rustig starten en als het echt niet zou gaan kan ik altijd nog een korte route terug nemen was het idee.

Zo start ik op zondagochtend dus ook bij de Duinentrail. En rustig aan voelt eigenlijk niet rustig aan. Op de trap, die in het begin zit, verzuren mijn benen al volledig. Toch herstel ik er gelukkig weer snel van. Wel moet ik hier Willem van ’t Veer laten gaan. Normaal gesproken kan ik hem goed bij houden, voor vandaag is het even te veel van het goede. Ik had mezelf ook opdracht gegeven om het niet te gek te maken. Het parcours ken ik daar goed genoeg voor en ik weet dat het laatste stuk nog zwaar genoeg is. In een wat gematigder tempo ga ik door de mooie bossen en inderdaad ook nog veel heuvelop en af.

Ik ben wel blij dat ik het gps-bestand op mijn horloge heb gezet. Als ik bij ongeveer 8,5 km een pijl vreemd rechtdoor zie wijzen. Mijn horloge zegt inderdaad rechtsaf en daar zie ik ook linten hangen. Even de pijl weer goed draaien en het juiste pad in. De lopers achter mij zie ik nu ook komen, alleen hoop ik dat de lopers voor mij ook de juiste route hebben gevonden. Die heb ik namelijk al tijdje niet meer gezien.

Ondertussen begin ik mij wel iets beter te voelen dan ’s ochtends. Ik heb nog wel regelmatig wat steken in mijn maag maar verder is het grieperige gevoel er nu wel uit. Dat geeft mij het idee dat ik door kan gaan en geen korte route terug hoef te nemen. Bij de verzorgingspost hoor ik dat Willem net vertrokken is en ik neem even de tijd. Als Remko Vleerlaag even later langs komt vertrek ik ook weer. Niet veel verder zie ik een pijl naar links wijzen op een punt waar we vorig jaar toch echt naar rechts moesten. Ook hier geeft mijn gps toch duidelijk aan dat we naar rechts moeten. In de verte zie ik ook een paar linten hangen. Ik hoor Remko en Willem ondertussen in het bos roepen waar ze heen moeten. Ik roep terug dat we naar rechts moeten en draai de pijl ook weer in de juiste richting. Dit geeft toch wel even een nare bijsmaak voor het verder perfect uitgepijlde parcours. Helaas kan je hier niets tegen doen. Samen met Willem en Remko vervolg ik hierna de route.

73395284_10157574370189231_793036973580222464_o

Toch moet ik ze ook weer snel laten gaan. Het is nog ruim 20 km naar de finish en de kracht om echt mee te kunnen ontbreekt nog. Als we richting het strand gaan kan ik toch weer aansluiting met ze krijgen en gaan we met z’n drieën verder. Dat loopt wel weer even lekkerder dan alleen. De voorspelde tegenwind op het strand is ook meer van opzij waarbij ik toch even de tijd heb om wat te herstellen.

Eenmaal in de duinen loopt Remko snel bij ons weg. Zelf loop ik op een tempo wat wel het maximaal haalbare is voor vandaag. Echt fit ben ik nog steeds niet maar de keren dat ik steken in mijn maag krijg beginnen wel af te nemen. Ik kan het tempo van Willem nu ook goed bij houden en neem regelmatig de kop. Na het Vogelmeer loop ik zelfs langzaam bij hem weg. Nu begint voor mij ook meestal het beste stuk, de zandduinen met veel mul zand. Alleen ben ik er nu niet gerust op dat het dit jaar ook weer zo gaat.

Toch kom ik er goed door heen en vervolg ik mijn weg naar de tweede verzorgingspost. Doordat ik hier ook ruim de tijd neem kan Willem weer aansluiten. De trap hierna vervloeken we gezamenlijk maar we zullen hem toch op moeten. Gelukkig hebben we daarna weer een stuk waar we even bij kunnen komen. En dan is het al weer tijd voor de laatste heuvels. Dit stuk richting finish lijkt makkelijk maar er zitten genoeg heuvels in waaronder nog een zandhelling. Na afgelopen jaren weet ik nu wel wat er aan gaat komen. En ik kan zowaar nog goed door lopen ook. Eigenlijk ben ik best opgeknapt van de stukken door het mulle zand. Willem heb ik nu ook achter mij gelaten en ik kan mijn tempo zelfs wat verhogen.

In het laatste lusje zie ik in een keer iemand in een wit shirt voor mij lopen. Toen we rond het Vogelmeer liepen zagen we hem in de verte een zandduin op klimmen. En nu loop ik toch hard op hem in. In de laatste klim, om bij het klimduin te komen, zet ik nog eens alles op alles. Maar helaas heb ik toch nog wat kracht te weinig. Ik had graag bij hem gekomen voor we mogen afdalen. Dan maar een soort van ‘kamikaze’-afdaling die ik eerder heb gedaan. Ik kom nog aardig dicht bij, maar ik kom uiteindelijk een seconde te kort voor de 5e plaats. Evengoed ben ik tevreden met mijn 6e plaats in 2.45.44 u, slechts 5 minuten langzamer dan vorig jaar. Vooraf had ik er eigenlijk niets van verwacht maar van een stukje hardlopen blijk je toch weer aardig op te knappen.

4 gedachtes over “Van hardlopen knap je op…

  1. Pingback: Gewoon lekker lopen/crossen | de Zandhaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s