Sint Pieters Bear Trail

IMG_0721Misschien was het wat “jeugdige” overmoed. Maar het feit was wel dat ik aardig hard startte bij de Sint Pieters Bear Trail. En dat bij een temperatuur van 27 graden. Maar wat wil je met zo’n mooie startlocatie. Ik had er al vaker foto’s van gezien, alleen had ik nog nooit aan deze trail deelgenomen.

Een keer per jaar mag je in de ENCI-groeve komen, en dan alleen om deel te nemen aan deze trail. Het zal dus een vreemd gezicht zijn voor excursie-gangers. Als zij, onder leiding van een gids, de groeve in mogen kijken kunnen ze een knal horen waarna een paar honderd lopers de groeve in rennen.

Zo gaat het dus ook bij de start van 32 km waar ik aan deel neem. We stormen als het ware de groeve in. En dat gaat erg lekker omdat ik nog fris ben, wat resulteert dat ik de eerste kilometer aan kop aan het sleuren ben. Niet zo heel slim met zo veel kilometers te gaan en deze temperaturen. Maar de omgeving werkt daar toch even te inspirerend voor.

Na de klim uit de groeve krijgen we direct nog een lange klim de Sint Pietersberg op. Ondertussen heb ik het tempo al wat laten zakken en zijn een paar lopers mij voorbij gegaan. Evengoed gaat het nog erg lekker. Maar als we rechtsaf slaan na de Duivelsgrot slaat de warmte toch echt toe. Dat gebeurt mij vaker, en ik weet dat als ik even goed rustig aan doe het ook wel weer beter gaat. Met die wetenschap neem ik ook even de tijd om mij “klotszak” te ontluchten. Een beginnersfoutje 😉 … maar wel irritant genoeg om het op te lossen.

Langs wijngaarden gaat het aan de andere zijde van het dal weer omhoog waarna we het bos weer in mogen. Een welkome afwisseling van de brandende zon waardoor ik mij weer een stuk beter ga voelen. Totdat ik het bordje met de tekst “Het einde nadert” lees dat in het bos achter kasteel Neercanne staat. Het is maar hoe je het leest, alleen is het nog een beetje vroeg als je weet dat je net 8 km hebt gelopen. De uitleg op het bordje heb ik verder maar gelaten voor wat het was.

Via een hele mooie afdaling door een holle weg kom ik uiteindelijk langs het Albertkanaal terecht die we bij een brug over moeten steken. Dit is een lang stuk asfalt wat even iets minder leuk loopt, al heb je wel een mooi uitzicht op het kanaal zelf. Langs een ander kanaaltje met de oorlogsbunkers van Fort Eben-Emael mogen we dan toch gelukkig weer het bos in. Na Nederland en Vlaanderen ben ik onderhand al aanbeland in Wallonië op de Montagne-saint-pierre. Dat betekent dus veel klimmen en dalen met ondertussen nog wat mooie uitzichten op de Maas.

Langs dit deel van de route zie je ook regelmatig grotten en zijn er ook wandelaars en een groepje dat en ingang van een grotere grot zoekt. Maar ook zie ik dat een paar pijlen aan het hekje wat vreemd hangen. Zo ben ik het niet gewend van het eerdere stuk. En als ik even twijfel sluit ook een groep van een man of tien aan. We besluiten de pijlen te volgen maar dat blijkt toch niet het juiste te zijn. Bovenaan een lange klim komen we er achter dat we toch verkeerd zijn gelopen.

Schermafbeelding 2019-09-16 om 21.50.57

Via een asfaltweg dalen we dan maar af in de richting waar we verwachten weer op de route te kunnen komen. En even verderop komen we gelukkig ook weer wat pijlen tegen. Met deze groep loop ik daarna verder tot we bij een lange slopende klim in de brandende zon komen. Hier wordt de groep volledig uit elkaar geslagen. Sommigen gaan er zelfs bij zitten, maar zelf kan ik aardig mee komen en loop met een paar anderen verder.

Terug naar de brug over het Albertkanaal wisselt het parcours mooi af. Zo wordt je op het ene moment bij een mergelgroeve bijna sneeuwblind door de witte weg en loopje op het andere moment weer in de schaduw onder de bomen langs een beek. Het is lekker om op deze manier weer wat afstand af te kunnen leggen.

Bij de verzorgingspost onder de brug neem ik dit keer wat langer de tijd. Met deze warmte wil ik toch goed drinken en voor het klassement maakt het niet veel meer uit. Hierna gaat het snel weer erg lekker en kan ik de laatste kilometers toch nog heel wat plaatsen goed maken. Langs randen en afgronden gaat het pad nu. Dit is on-Nederlands en het is maar goed dat er wat extra pijlen en linten hangen. Even niet opletten en je ligt zo een paar verdiepingen lager aan de oevers van de Maas.

Als sluitstuk van deze trail is de klim naar de top van de Observant opgenomen, een oude afvalberg van de ENCI-groeve. En de weg naar de top hebben ze ook niet via het makkelijkste pad gekozen. Hier moet ik mij omhoogtrekken aan bomen en wortels om überhaupt boven te komen en niet terug te glijden. En als je denkt dat je er eindelijk bent krijg je nog zo’n klim. Ik verklaar op dat moment de parcoursbouwers tot een stelletje sadisten… leuk is het wel!!

Met benen die elk moment in de kramp dreigen te schieten ga ik daarna de laatste afdaling in. Omdat er geen lopers meer om mij heen te zien zijn zet ik ook niet meer aan waarmee er nog iets van soepelheid terug lijkt te komen. Wat natuurlijk altijd beter is voor een leuke finishfoto, al is die niet gemaakt. En zo kom ik na 2.51 u uiteindelijk als 16e binnen bij deze trail. Op sommige stukken was wat veel asfalt, al was dat onvermijdelijk. Toch is dit een echte aanrader en heb ook ik eindelijk eens door de ENCI-groeve kunnen lopen.

 

2 gedachtes over “Sint Pieters Bear Trail

  1. Pingback: Lege IJ-tunnel | de Zandhaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s