Vuurtorentrail 2019

IMG_5156De grootste gespreksonderwerp van afgelopen weekend was toch wel het weer. Het was nat en onstuimig. Zeker op zaterdag. De start van de Vuurtorentrail op Ameland was daarom al verplaatst van het strand naar het dorp. Simpelweg omdat er geen strand over was. Op zondag was het wel een stuk beter. Droog met af en toe een zonnetje, en nog steeds best veel wind. Maar lekker loopweer. Zeker voor voor de 63 km die ik zou gaan lopen.

Na de start om 7.30u was het eerst even een klein stukje over het asfalt het dorp uit. Een groepje lopers had er zin in en liep al snel bij ons weg. Hier achter kwam ik samen te lopen met een paar anderen die het ook nog even kalm aan deden. Alles wat ik nu te hard zou gaan kon ik nog wel eens dubbel en dwars terug krijgen. Wel hoor ik iemand een opmerking maken over een drinkzak. Ik weet nog even niet wat diegene bedoelt maar hij klotst wel meer dan ik gewend ben terwijl ik hem toch vacuum heb gemaakt. Al snel heb ik door dat mijn hele tas nat aan voelt. Een lekkende drinkzak dus. Dit heb ik al eerder meegemaakt in België. Gelukkig is het nu minder warm en lekt de zak minder hard, ideaal is dit niet. Het is te hopen dat ik nog een eind ga komen met mijn eigen voorraad.

Het eerste stuk van de route gaat wat over de duinen en het strand rond de vuurtoren. Mooie stukken zoals het Frettepad en het aansluitende stuk strand. De route wisselt hier af met makkelijke wandelpaden en lastige singletracks over de duintoppen. Na 15 km begint de route wat makkelijker te worden. Ook hier stukken strand, maar ook bos- en schelpenpaden. Met het windje in de rug gaat dit toch erg lekker, het voelt soms zelfs warm aan. Ondertussen heb ik mijn medelopers ook achter mij gelaten en een paar anderen ingehaald.

IMG_0983En dan al weer het laatste stuk strand. Mooi breed en vlak. Veel vogels en ook een paar auto’s. Met de wind in de rug gaat het hier wel erg makkelijk. Afremmen zou mij alleen maar kracht kosten, dus ik laat mij lekker voortduwen. In mijn gedachten zouden we bijna 10 km over het strand moeten. Alleen blijkt dat een vergissing. Het is goed dat ik een loper voor mij het strand af zie gaan. Dan valt mij ook pas het bordje op dat we hier richting het Oerd mogen gaan. Er zit nu bijna 30 km op met vooral de wind in de rug, het verdere deel zullen we tegenwind hebben.

De loper voor mij blijkt Irene Kinnegim te zijn. Zo tegen de wind in en over de duinpaadjes lukt het mij naar haar toe te lopen. Dat is wel zo gezellig en misschien kunnen we elkaar nog helpen. Toch blijkt het samen lopen niet lang te duren. Het Nieuwlandsreid is een kweldergebied dat niet lang geleden nog onder water heeft gestaan. Een grote glibberbende dus. Hiervoor was ik gewaarschuwd en zodoende had ik schoenen met veel noppen aangetrokken. De juiste keus blijkt hier want de schoenen van Irene gaven duidelijk minder grip.

Dat ik deze schoenen (Saucony Peregrine) aan heb getrokken was niet alleen voor de gladde stukken. Deze schoenen zijn ook net wat steviger. En dat is wat ik op dit moment ook nodig heb. Bij de Jutbergtrail heb ik een vreemde misstap gemaakt op een boomwortel. Mijn enkel, hiel en achillespees zijn daardoor al een tijdje wat gevoelig. Onverhard lopen lukt goed maar op de verharde weg is het geen pretje. Gelukkig heb ik er hier opAmeland nog geen last van en gaat het nog erg lekker.

Langzaam merk ik wel dat de kilometers beginnen te tellen. De marathonafstand ben ik net voorbij, wat in houdt dat ik nog een halve te gaan heb. Ook is het middenstuk aardig hard gegaan. Met een beetje gas terug nemen moet het verder wel lukken. En ik heb geluk dat een deel ook nog door de bossen gaat, hier kan ik echt even herstellen. Maar verderop is het dan weer vol tegen de wind in. Over de stuifdijk richting Ballum. Wel zie ik verderop weer wat bos, dat is een mooi stuk om weer op adem te komen. Vanuit de bus naar Hollum had ik hier de pijlen zien hangen. Alleen blijkt dit een lus voor de 35 km-lopers te zijn. Een paard staat nog wel het bord bij de splitsing te blokkeren maar de vrijwilligers sturen mij toch echt de juiste richting op. Weg van het bos en vol de wind in.

En dat werken tegen de wind in blijkt voor mijn achillespees net even te veel van het goede. Zo rond de 50 km is het snel gedaan. In een keer begint die toch echt pijnlijk aan te voelen. Ik wandel een stukje en probeer het langzaam weer. Naar deze trail heb ik toch al een hele tijd toegeleefd en in uitstappen heb ik eigenlijk geen zin. Hoewel ik nog steeds op een derde plaats loop verwacht ik dat de lopers achter mij mij snel zullen inhalen. Dat is niet erg, want voor mij telt nu alleen nog maar het uitlopen.

Bij de verzorgingspost neem ik daarom ruim de tijd. Irene komt mij hier dan ook voorbij, zij heeft er nog goed de gang in en verdwijnt snel aan de horizon. Zelf zet ik het ook weer rustig op een lopen. Zo lang het vlak is gaat het redelijk goed, alleen heuvelop is echt te pijnlijk. En laat die heuvels nou ook net weer volop aanwezig in het laatste stuk. Toch probeer ik zoveel mogelijk hard te lopen maar het wordt wel moeizamer. Ook zijn de laatste druppels nu uit mijn drinkzak verdwenen. De lekkage viel mee waardoor ik nog redelijk lang mijn eigen drinken had en de laatste paar kilometer kan ik wel zonder.

Rond de vuurtoren komen ook de koplopers van de 12 km mij voorbij en een loper van de 60 km. Het valt mij mee dat ik evengoed nog steeds stukken hard kan lopen. De finish zal ik hoe dan ook gaan halen. En dat lukt uiteindelijk in iets meer dan vijfenhalf uur waardoor ik 5e overall wordt, en 4e bij de mannen. Jammer dat het laatste stukje mijn achillespees zo opspeelde maar dit was toch wel een ontzettend mooie trail. Hier moet ik dus nog een keer terug komen om hem wel op een goede manier af te kunnen ronden. Voor nu eerst maar eens goed herstellen.

Strava route

1100059d-8bad-40e7-98f3-f9c690a6608f

Foto’s: Djurre van der Schaaf, Janke van der Schaaf en Robin Kinsbergen.

Advertenties

6 gedachtes over “Vuurtorentrail 2019

  1. Mooi verslag Ralph. Hoeveel liter past er in je racevest? Ik wil er nog eentje kopen voordat het weer warmer wordt.

    Hier gaat het inmiddels beter (we troffen elkaar op de trap in het hotel na de trail). Achilles is nog niet helemaal hersteld maar gisteravond bij de sportmassage waren er eigenlijk geen andere problemen te vinden. Op tijd gestopt, dat wel en gelukkig is de conditie goed genoeg om van die 51km geen noemenswaardige problemen te krijgen.

    Like

    • Dankjewel Hans, gelukkig voor jou ook geen verdere schade. Mijn drinkzak is 1,5 liter. Voor mij eigenlijk altijd ruim voldoende. Meestal vul ik hem ook niet helemaal. Als het echt warm is vul ik de zak nog wel eens bij bij de verzorgingsposten. Dan gaat het eigenlijk altijd goed. Groet, Ralph

      Like

    • Gelukkig gaat het al weer stukken beter nu en bijna hetzelfde als vooraf. Vanwege de achilles wilde ik toch al goed rust nemen na de Vuurtorentrail, dat wordt nu waarschijnlijk iets langer. Het moet inderdaad eerst echt even over zijn.

      Like

  2. Pingback: Het ging best in Best | de Zandhaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google photo

Je reageert onder je Google account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s