Vette modder, dikke pech… schoen weg…

Wat mij in 34 jaar hardlopen niet eerder is overkomen is mij gisteren toch gelukt. Ik verloor mijn schoen in de modder. En bij een Nederlands Kampioenschap is dat natuurlijk niet het meest geschikte moment. Het NK Cross in het Amsterdamse Bos was vorig jaar al een echte cross. Dit jaar was het parcours wat aangepast en zwaarder geworden. Per rondje moest je nu een keer extra de grote heuvel op. Met 8 kilometer was hij ook iets langer voor de masters, evengoed toch nog steeds aan de korte kant voor mij.

Na de start probeer ik aansluiting te krijgen bij een sterk lopende Bas Mekking. Het gaat hard en ik heb er moeite mee. De hamstrings staan behoorlijk gespannen. De eerste ronde is een korte ronde van 2 km waarbij we maar twee keer over de heuvel heen hoeven. De afdaling van de heuvel is nog steeds spectaculair. Maar onderaan blijft mijn schoen plotseling achter in de modder. Een vreemd gevoel als je in een keer op je sokken loop. Alleen doorlopen leek mij geen slim plan, daarvoor was de afstand simpelweg nog te lang. Dus snel terug en mijn, goed vastzittende, schoen uit de modder trekken. Gelukkig kreeg ik snel de veters weer los en mijn schoen weer aan. Maar veel plaatsen had ik natuurlijk wel verloren, vooral in de eerste ronde gaat zoiets snel.

29066218_1591408624306199_2377491945703342080_oDat werd dus de achtervolging in zetten. Het klinkt lastig om zoveel lopers weer voorbij te gaan. Toch had de verplichte tussenstop mij goed gedaan. Ik loop nu een stuk makkelijker. En zo haal ik langzaam de nodige lopers weer in. In de twee lange rondes van 3 kilometer mogen we zelfs vier keer de heuvel op, zwaar genoeg dus. Dit jaar is er nauwelijks een momentje voor herstel, dat kan eigenlijk alleen even in de Arena bij start/finish.

Aan het eind van de tweede ronde ben ik ook Shayne weer voorbij. Na onze strijd vorig jaar was het wel mijn doel ook dit jaar weer voor hem te zitten. En de andere lopers om mij heen zie ik bij andere wedstrijden ook vaak genoeg bij mij in de buurt.

In de laatste ronde is het beste er wel van af. De heuvel lijkt steeds hoger te worden en de modder steeds dieper. Wel zorg ik er nu voor mijn voet meer in de modder te steken. De schoen zuigt dan minder. Normaal doe ik dit ook altijd, eigenlijk gek dat ik hier even niet aan dacht in de eerste ronde. Maar om me daar nu druk over te maken heb ik geen tijd voor. Het is zaak zo snel mogelijk naar de finish te komen. Andere lopers in mijn leeftijdsklasse zie ik niet om mij heen. Toch zet ik nog wel even aan en kom ik als 4e M40 over de finish. Een mooi resultaat. Compleet gesloopt, dat wel. Voor minder moet je het ook niet doen bij een NK.

29028019_10214485445997357_4019251595555373056_o

Of ik nu de 3e plaats heb verloren door mijn schoen kwijt te raken zal ik nooit weten. Het gat naar de nummer drie was toch vrij groot. Ik had mij waarschijnlijk wel meer in de strijd kunnen mengen. Toch ging het na de modderige vetersessie juist weer een stuk lekkerder. En lekker lopen waarmee je diep kunt gaan is ook wel weer een vereiste om de strijd aan te kunnen gaan.

Advertenties

3 gedachtes over “Vette modder, dikke pech… schoen weg…

  1. Pingback: Wat een bult! | de Zandhaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s