Aan het elastiek

MST_NightTrail-2018_logo-250wAan het elastiek hangen, dat heb ik inderdaad gedaan. Figuurlijk weliswaar. En dat heb ik nog iets meer dan 30 kilometer volgehouden. Als je bijna 40 kilometer moet lopen is dat dus niet ver genoeg. Uitgelopen heb ik hem wel, die Petzl Night Trail, maar niet in de kopgroep.

Het was nog licht toen we afgelopen zaterdagavond mochten starten bij de Petzl Night Trail. Ik had hier eerder al twee keer de 25 km gelopen en vorig jaar ook de eerste editie van de 40 km. Met twee keer een podium bij deze deelnames was ik ook hier een van de kanshebbers. Dus van begin af aan was ik met de kopgroep mee. Gelukkig weet ik de weg al wel een beetje hier. Het is namelijk nogal lastig om bij daglicht de pijltjes te zien. Reflecterend grijze pijltjes op een witte achtergrond zijn niet echt duidelijk. In het bos moesten de lampjes toch al snel aan wat het iets makkelijker maakte om de weg te vinden. Althans op plekken waar de pijltjes niet weg waren gehaald. Die pijltjes ontbraken nog wel eens en dan was het goed opletten waar de lintjes hingen.

Het vinden van de weg met een lampje aan was dan wel iets makkelijker maar makkelijk ging het bij mij eigenlijk helemaal niet. Meestal heb ik wel wat tijd nodig om goed op gang te komen weet ik onderhand, en daar vertrouwde ik ook op. Maar eigenlijk ging het gewoon even te snel. Pogingen om de anderen te laten gaan en in mijn eigen tempo verder te lopen mislukten vaak doordat ze de weg een beetje aan het zoeken waren. Een gaatje van 20 meter is dan direct weer dichtgelopen.

En zo ging het de hele eerste 30 kilometer. Verbetering zat er niet echt in. Eigenlijk had ik het wel vooraf moeten weten. Na een nacht waarin ik tien uur had geslapen was ik nog niet fit en had ook last van een zere keel. Topfit was ik niet en dan 30 km met de kopgroep mee was net te veel van het goede.

En met de heuvels in het zicht op de laatste kilometers was het even helemaal over. Ik had overigens ook geen zin om mijzelf helemaal kapot te lopen door de anderen bij te houden. Even een paar meter wandelen en een gelletje erin deed mij goed. Zo goed zelf dat ik er weer zin in kreeg. Bij vlagen ging het echt lekker over de heuvels. En dan is hardlopen met een lampje op je hoofd ineens weer erg leuk. Helaas hebben de gelletjes ook maar een beperkte hoeveelheid energie en was dat met twee kilometer te gaan wel op. De laatste klim daardoor omhoog gestrompeld en verder in een rustig tempo naar de finish gelopen. Uiteindelijk de 4e plaats vast weten te houden wat nog een mooi resultaat was.

Op sommige dagen gaat het niet helemaal zoals je zou willen en dan is 40 km een redelijke slijtageslag. Gelukkig heb ik mezelf niet teveel gesloopt. Nu eerst een paar dagen rust en de trainingen weer oppakken, dan komen er echt wel weer een paar mooie evenementen aan. En voor deze Petzl Night Trail komt volgend jaar vast wel weer een herkansing…

1622763_10152197048964231_346076928_n-960x600

Advertenties

2 gedachtes over “Aan het elastiek

  1. Pingback: Down Hill Tinky Winky | de Zandhaas

  2. Pingback: Wisenttrail 2018: Overstekend wild | de Zandhaas

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s