Geen hoogtemeters, wel afzien!

“Geen hoogtemeters, wel afzien” stond er op de aankondiging van de Sint Thomas Trail, en daar is niets aan gelogen. Ik was afgelopen zaterdag in Nieuwehorne, in Friesland. Een omgeving die ik totaal niet ken en daarom des te leuker om te ontdekken met een trail. Ik liep hier de 35 km, de langste afstand die deze keer georganiseerd werd.

Het eerste stuk heb ik het behoorlijk zwaar. De verkoudheid en de harde start breken mij nu al op. Soms moet ik zelfs een klein gaatje laten, toch loop ik het iedere keer weer dicht. Dit is ook wel redelijk normaal voor mij. Ik heb altijd wat tijd nodig om op gang te komen en meestal gaat het juist na een kilometer of 20 beter. Toch ben ik er nu niet zo zeker van. Buiten Peter Rietveld, die toch behoorlijk door kan lopen, ken ik de andere lopers van de kopgroep niet. Dit eerste stuk is voor mij een beetje overleven en ik hoop in de tweede helft nog wat te kunnen doen, als ik het tenminste bij kan houden.

Schermafbeelding 2017-12-24 om 18.51.03Het landschap waar we doorheen lopen bestaat uit weilanden en akkers afgewisseld met bospercelen en houtwallen. Hier slingeren wij doorheen met soms een klein verbindingsstukje over de weg. Er begint ondertussen ook iets van ritme in te komen en de eerste lopers moeten lossen terwijl ik het groepje nu juist wat makkelijker bij kan houden.

Na ongeveer twaalf kilometer is de eerste verzorgingspost. Ik ben hier mijn schoen nog goed aan het doen als de rest weer vertrekt. Snel er achteraan maar weer, zo makkelijk komen ze niet van mij af. Even verder ben ik weer bij Peter en een andere loper, die Sven Bode blijkt te zijn. De versnelling was om een andere loper te lossen. Deze loper startte wel erg hard meldde tussendoor dat het wel wat anders was dan de 5 km waar hij normaal op start. Eigenlijk was het alleen maar hinderlijk dat hij nog tussen ons liep, deze korte versnelling snap ik dan ook helemaal. En zo gaan we met z’n drieën verder.

DSC_7711Na een lange lus zijn we weer terug in Nieuwehorne. Hier komen we ook op het parcours dat de twintig kilometerlopers lopen. Deze blijken net vertrokken te zijn en wij sluiten er achter aan. Dat wordt dus inhalen. Als snel hebben we een grote groep ingehaald, dit ging gelukkig redelijk makkelijk op de smalle paden. Ongemerkt loop ik nu uit op de twee anderen. Meestal is de tweede helft bij mij beter en inderdaad loop ik bij 18 km weg. Het loopt nu lekker door de akkers en stukjes bos, het ritme zit er goed in. Heel langzaam wordt het gat groter.

De 2e verzorgingspost besluit ik over te slaan. Jammer van de poffertjes die ze hier schijnen te hebben. Maar ik heb nog drinken en gelletjes. Van Peter weet ik dat hij zal moeten stoppen omdat hij niets bij zich heeft. Een tactische zet dus om mijn voorsprong wat te vergroten. Die hopelijk ook gaat werken. De lus die volgt gaat over heidevelden en kleine heuveltjes (toch een enkele hoogtemeter). Er staat zelfs een hunebed, die had ik hier niet verwacht. Mijn achtervolgers kan ik nu nog steeds zien, toch is het gaatje hier al een stuk groter.

Bij 25 km is toch het beste er wel van af. Maar het zwaarste deel moet nog komen heb ik gehoord. Even verder is een maisveld wat niet geoogst is. En wij moeten door het mais. Dat het niet geoogst kon worden is wel duidelijk, tot ver over je enkels zak je in de blubber. Aan het begin zie je nog een lintje, toch twijfel je midden tussen het mais nog wel eens of je de juiste richting op gaat. Op goed geluk ga ik gewoon maar rechtdoor en dit blijkt de juiste richting te zijn.

gnXIE7jSsvTAuy5XHu-mtjuAIYvdWkwNUUYcyXMPCtE-1536x2048

Er volgen tot de finish nog meer van dit soort weilanden, waarbij het mais dan wel geoogst is maar waar je nog steeds tot halverwege je kuiten in de prut weg zakt. Ik ploeter mij er door heen. Ergens zit er zelf een sloot in waar ik bijna tot mijn middel in verdwijn. Dit is zwaar voor de benen, het zuigt echt alle energie er uit. Het enige wat mij nog tot doorlopen aan kan zetten is de overwinning die er mogelijk aan zit te komen. Ik ben niet de enige die het zwaar heeft, Peter zal dat ook echt hebben bedenk ik mij. De lol is er nu wel even van af. De omgeving is mooi en achteraf is het afzien ook wel weer uitdagend. Maar op dit moment zou ik blij zijn om de finish te zien.

En dan ben je er toch zomaar. Nog een klein rondje door het sportpark en dan naar de winst in 2.30.26u. Het was afzien. Maar wel erg leuk in een verrassend stukje Friesland.

 

Advertenties

4 gedachtes over “Geen hoogtemeters, wel afzien!

    • Ondanks dat het een hele tijd minder is gegaan heb ik toch wel een aantal hele mooie uitslagen gelopen. Alleen op oudjaarsdag nog de recreatieve Wisentwintertrail en dan zit het jaar er op. Tot in 2018, goede jaarwisseling!

      Like

  1. Mooi geschreven weer, Ralph. Mooie overwinning! Top om met je te lopen en te strijden om podium plekken(ook al is dit meestal een trede lager😉).
    Je bent een goede atleet die prima weet, hoe een race op te bouwen.
    Tot in 2018!
    Fijne Jaarwisseling.
    GR. Peter

    Like

Geef een reactie

Vul je gegevens in of klik op een icoon om in te loggen.

WordPress.com logo

Je reageert onder je WordPress.com account. Log uit /  Bijwerken )

Google+ photo

Je reageert onder je Google+ account. Log uit /  Bijwerken )

Twitter-afbeelding

Je reageert onder je Twitter account. Log uit /  Bijwerken )

Facebook foto

Je reageert onder je Facebook account. Log uit /  Bijwerken )

Verbinden met %s